کاهش خطر مبتلا شدن به بیماری چشمی آب سیاه با داروهای میگرن

به گزارش بیمارستان دی به نقل از مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش می دهند اشخاصی که مهارکننده های CGRP (پپتید در رابطه با ژن کلسی تونین) مصرف می کنند، در مقایسه با اشخاصی که سایر داروهای میگرن را مصرف می کنند، 25 درصد خطر مبتلا شدن به گلوکوم کمتری دارند.

«چین هسیانگ ونگ»، محقق ارشد و دانشیار بالینی در دانشگاه براون در ایالت رود آیلند، در یک بیانیه خبری اظهار داشت: گلوکوم یکی از دلایل اصلی نابینایی است و شواهد، میگرن را با افزایش ریسک گلوکوم مرتبط دانسته است، چونکه هر دو بیماری بر ظرفیت رگ های خونی مغز برای تغییر جریان خون در جواب محرک ها تاثیر می گذارند.

ونگ اظهار داشت: از آنجا که مهارکننده های CGRP به تنظیم انقباض رگ های خونی و التهاب در سیستم عصبی کمک می کنند، این امید وجود داشته است که این داروها بتوانند برای سلامت چشم در افراد در معرض خطر گلوکوم مفید باشند.

طبق گفته کلینیک کلیولند، این داروها با کاهش سطح CGRP بدن، پروتئینی که معمولا با گسترش رگ های خونی در کنترل فشار خون موثر است، به پیش گیری از میگرن کمک می کنند.

افراد دچار میگرن معمولا سطح اضافی CGRP دارند که تصور می شود اعصاب مغز را به شکلی فعال می کند که سیگنال های درد را بدتر و طولانی تر می کند.
در عین حال، محققان در یادداشت های پیش زمینه گفتند که CGRP همینطور در گلوکوم نقش دارد، وضعیتی که در آن فشار مایع در داخل چشم فرد ایجاد می شود و در نهایت به عصب بینایی صدمه می رساند و منجر به از دست دادن بینایی و نابینایی می شود.

محققان گفتند که پروتئین CGRP به شکل گسترده در اعصاب و رگ های خونی چشم یافت می شود و مطالعات حیوانی نشان داده است که افزایش CGRP می تواند فشار مایع داخل چشم را افزایش دهد.

برای مطالعه جدید، محققان بیشتر از 36800 نفر را که مابین سالهای 2018 تا 2024 از مهارکننده های CGRP برای پیش گیری از میگرن استفاده می کردند، با همان تعداد که سایر داروهای پیش گیری از میگرن را مصرف می کردند، مقایسه کردند.

داروهای گروه مهارکننده CGRP شامل ارنوماب، فرمنزوماب، گالکانزوماب، اپتینزوماب، آتوگپانت و ریمگپانت بودند.

داروهای گروه غیر مهارکننده CGRP شامل والپروات، توپیرامات، فلوناریزین، کاندزارتان، لیزینوپریل، متوپرولول، پروپرانولول، نادولول، آمیتریپتیلین و ونلافاکسین بودند.

نتایج نشان داده است که حدود 0.4٪ از افراد گروه CGRP به گلوکوم مبتلا شدند، در صورتیکه این رقم برای اشخاصی که سایر داروهای میگرن را مصرف می کردند، 0.6٪ بود.

محققان دریافتند که کاهش خطر گلوکوم فقط در مهارکننده های CGRP که از آنتی بادی های مونوکلونال استفاده می نمایند، یافت می شود: ارنوماب، فرمنزوماب، گالکانزوماب و اپتینزوماب.

نتایج نشان داده است که بیماران دچار میگرن که مهارکننده های آنتی بادی مونوکلونال CGRP مصرف می کردند، در مقایسه با اشخاصی که انواع دیگر مهارکننده های CGRP مصرف می کردند، ۲۳ درصد کمتر در معرض مبتلا شدن به گلوکوم بودند.

ونگ اظهار داشت: مطالعات بیشتری برای تأیید این نتایج مورد نیاز است، اما یافته ها امکان دارد به ما در درک بهتر میگرن و گلوکوم کمک نماید.